Çeviri: UBenzer http://www.ubenzer.com/
Jeff Wayne's Musical Version of H.G. Wells
THE WAR OF THE WORLDS
Mars yaşam sağlayacak bir ortama sahip değil.
Biyosfere uyum sağlama çabalarımız sonuç vermiyor.
Su ve sıcaklık seviyeleri sürekli düşüyor.
Bizim nüfusumuz da.
Bu yüzden yapmamız gereken şey genç, güneşli komşumuz
Dünya'yı ele geçirmek ve kontrolümüz altına almak.
Dünya çok geniş bir yaşayan kitlesine sahip ve kaynakları bol.
Çevre kolay adapte olunabilir değil, ama yaşanabilir.
Problem insanlar.
İlkel de olsa bir zekaya sahipler.
Sosyal ilişkileri sürekli savaş ve...
...karmaşıklık üzerine kurulu.
Sosyal ve ekonomik yapılarına yapılacak güçlü bir saldırı
ileride olabilecek herhangi bir liderlik yarışını ortadan kaldıracaktır.
Böyle bir saldırının hazırlıklarına, şimdiden başladık.
Büyük ölçekli bir hidrojen hızlandırıcısı inşa edilecek.
Bu cihaz, içinde saldırı kuvvetleri bulunan taşıma birimlerini fırlatacak.
5000 yıldır hiç bu kadar güçlü silahlara ihtiyaç duymamıştık.
Güncel teknolojimize yaptığımız eklerle sağladığımız bu saldırı gücü ile...
...insanların savunma gücünü yerle bir edeceğiz.
Bölüm 1: Marslıların Gelişi
19. yy'ın sonlarında kimse sonsuz uzaydaki birilerinin
insanoğlunu izleyebileceğine inanmazdı.
Kimse, tek damla suda çoğalan yaratıkları...
...mikroskopla incelediğimiz gibi, birilerinin de bizi izleyebileceğini...
...aklına bile getirmedi.
Ancak birkaç kişi, başka gezegenlerde yaşam olabileceğini düşündü.
Ve böyle bir zamanda, uzayın başka bir yerinde, zekaları bizimkinden katbekat...
...üstün, Dünya'ya saygıyla bakan kıskanç gözler...
...yavaş ama kendilerinden emin, saldırı planlarını yaptılar.
12 Ağustos gece yarısı, Mars üstünde büyük parlak bir...
...gaz bulutu göründü ve Dünya'ya doğru gelmeye başladı.
350 milyon km'lik uzay boşluğunun öbür tarafından...
...beladan başka bir şey getirmeyecek...
füzelerin ilki gelmeye başladı.
Daha sonra, başka bir gaz bulutu daha göründü.
Bu başka bir füzeydi, o da Dünya'ya gelmeye başladı.
Sonraki on gece, bundan daha farklı değildi.
Bir parlama, Mars'tan çıkan...
Parlak yeşil, arkasında yeşil iz bırakan...
Güzel, ama nasıl oluyorsa, aynı zamanda rahatsız edici bir manzara.
Ogilby, gökbilimci, tehlike altında olmadığımıza dair güvence verdi.
O uzak, yaşaması imkansız gezegenden canlı bir şey...
...gelmesinin imkansız olduğundan emindi.
Mars'tan bir şey gelmesinin olasılığı...
...milyonda bir, dedi.
Mars'tan bir şey gelmesinin olasılığı...
...milyonda bir. Ama yine de geliyorlar.
Ve ilk fırlatılan füzenin dünyaya ulaştığı gece geldi.
Düşecek sıradan bir uzay cismi olduğu düşünülüyordu...
...ama ertesi gün, düştüğü yer olan Common'da kocaman bir krater vardı.
Ogilby düşenin ne olduğunu incelemeye geldi.
Bir silindir, 30 metre uzunluğunda, kor halinde, içinden...
...güçsüz kıpırdanma sesleri geliyor.
Aniden tepesi hareket etmeye başladı: Dönüyor, açılıyor;
ve Ogilby içeride birinin mahsur kaldığını, kurtulmaya çalıştığını...
...düşünerek telaşlandı. Silindire doğru koştu ama...
...aşırı sıcaklık onu, kendini yakmadan önce engelledi.
Mars'tan bir şey gelmesinin olasılığı...
...milyonda bir, dedi.
Mars'tan bir şey gelmesinin olasılığı...
...milyonda bir. Ama yine de geliyorlar.
Mars'tan bir şey gelmesinin olasılığı...
...milyonda bir, dedi.
Mars'tan bir şey gelmesinin olasılığı...
...milyonda bir. Ama yine de geliyorlar.
Şu an fark ediyordum da, herkesin o geceyi...
...hiçbir şey olmamış gibi geçirmeleri akıl almaz geliyor.
Tren istasyonundan hareket halindeki trenlerin sesleri geliyordu:
Ziller, ray sesleri, yumuşak, mesafeden dolayı adeta bir melodi gibi...
Çok güvenli ve rahatlatıcı gibiydi.
Ertesi gün kalabalık, Common'un etrafında toplandı.
Açılan silindire bakarken hiptonize olmuş gibiydiler.
Bir metrelik vida açılmaya devam etti. Ve aniden...
...kapak düştü.
İki parlak, disk gibi göz göründü.
Kocaman oval bir gövde, bir ayıdan büyük, yavaşça çıkmaya başladı.
Islak deri gibi parlıyordu.
Dudaksız ağzı titredi ve açıldı, yılanımsı dokungaçları
kıvrılmaya başladı, vücudu şişip şişip iniyordu...
Birkaç genç adam, kapağa emekleyerek yaklaştı.
Uzunca, hunimsi bir silah çıktı ve ardından görünmez bir ısı dalgası insandan insana yayılmaya başladı.
Birer ateş topuna dönüşmeden önce, yeşil birer parlama oldu.
Tüm ağaçlar, bu dünya dışı ısı dalgası ile birlikte
birer ateş topuna döndü.
İnsanlar Common'dan yukarı tırmanmaya, kaçmaya başladı. Ben de kaçtım.
Güvenli bir yere varmaya ramak kalmışken başımın hemen üstünden ateş edip...
...yere düşürdüler. Dalga geçiyor gibiydiler.
En sonunda Maybury Hill'e, evimin dingin soğukluğna ulaştım.
Kabus gibi bir geceye uyumadan hemen önce...
...gazeteme bir makale yazdım.
Common'daki yaratıklardan gelen inşa sesleriyle uyandım.
Tren istasyonuna, gazete almaya gittim.
Etrafımda, hayatın rutin döngüsü, çalışmak, yemek, uyumak,
hiçbir şey olmamışcasına devam ediyordu, yıllardır olduğu gibi.
Horsell Common'da Marslılar, inşalarına devam ettiler.
Heyecanlı, uyumaksızın,
durmaksızın, yaptıkları makineye devam ettiler...
Yeniden, bu sefer savaş gemilerinin arama ışıklarına benzeyen bir ışık göründü.
Common'u şöyle bir taradı. Ateş dalgası, ışığı izlemeye hazırdı.
Öğlen askerler geldi ve Common'u
kordon altına alacak şekilde konumlandılar.
O gece, vahşi bir çarpışma oldu. Ve korkuyla fark ettim ki...
...artık benim evim de Marslıların ateş dalgası menzili içindeydi!
Gün batımında, yeşil iz bırakarak düşen bir gökcismi...
...hızla gelen bir yaz sıcaklığında indi.
Bu ikinci silindir idi.
Kraterdeki inşa sesleri ve silahların ateş sesleri git gide yükelmeye başladı.
Korkum, evde yavaş yavaş ilerleyen ayak sesleri duyunca tavan yaptı.
Daha sonra bir genç topçu gördüm,
yorgun, üstü kan ve kir içinde.
Birisi var mı? - Buraya gel. Buyur, bunu iç.
Teşekkürler. - Ne oldu?
Bizi geri püskürttüler. Yüzlerce kişi oldu, belki binlerce.
Isı dalgası? - Marslılar.
Yaptıkları makinelerin içindelerdi...
...bacaklar üstünde koca metal şeyler. Yürüyen kocaman makineler.
Bize saldırdılar. Bizi yerle bir ettiler.
Makine? - Savaş makineleri,
insanları alıyor ve ağaçlara vuruyorlar.
Birer metal yığını, ama napacaklarını çok iyi biliyorlar.
Hmm. Dün gece bir silindir daha indi.
Evet, London'a doğru yol alıyor.
London! Carrie! Onlarca kilometre uzaktaki
Carrie ve babasının tehlike altında olacağı aklımın ucundan geçmezdi.
Acilen London'a gitmem lazım.
Benim de. Komutanlığa rapor vermem lazım...
...tabi hala komutanlık diye bir yer kalmışsa....
Byfleet'de bir tane otele geldik, ancak terk edilmişti.
Herkes mi ölmüş? - Herkes değil, bak...
Altı top, topçularıyla birlikte sapasağlam duruyordu.
Ok ve yay, şimşeklere karşı...
Isı dalgasını henüz görmemişler.
Weybridge yolu boyunca ilerlemeye devam ettik.
Aniden, çok büyük bir patlama oldu.
Yer yerinden oynadı, camlar çatladı
etraf toz duman oldu.
Bak! İşte oradalar! Ben sana ne dedim?!
Hızlıca, önce biri sonra diğeri, dört tane savaş makinesi göründü.
Kocaman tripodlar, en yüksek kilisenin kulesinden bile uzun...
...çam ağaçlarının arasında ilerlerken hepsini deviriyor...
...parlayan metal ayakları hareket ettiren, motorlar...
...hepsi birer silah taşıyor. Ve korkuyla fark ettim ki...
...ben bunu daha önce de gördüm!
Uzaktan beşinci bir makine daha göründü.
Kendini, en yüksek uzunluğuna getirdi, ...
silahını yukarıya, havaya çıkarttı...
...ve ısı dalgası kasabayı vurdu.
Ateş edildikten sonra, beş makine aynı anda
başarılarını kutlarcasına, gök gürültüsü gibi kükrediler:
Önceden gördüğümüz altı topçu aynı anda ateş etti.
Bir makinenin gövdesi bacaklarından koptu.
Makinenin içindeki Marslı dört parçaya ayrılarak öldü...
...ve makinenin gövdesi artık şekilli bir metal yığınından...
...başka bir şey değildi.
Diğer yaratıklar ilerlerken, insanlar önlerine bakmaksızın kaçıştı.
Topçu da onların arasındaydı. Ama ben suya daldım...
...ve nefes almak zorunda kalana kadar saklandım.
Silahlar tekrar konuştu, ama ısı dalgası onları...
öteki dünyaya yolladı.
Bir beyaz ışıkla beraber, ısı dalgası nehrin etrafında turladı.
Yanmış, yarı kör ve can çekişerek, dalgalı su içerisinde
kıyıya kadar sendeledim.
Marslıların apaçık göreceği bir yerdeydim. Ölüm dışında bir şey beklemezken...
...bir savaş makinesinin ayağı kafamın dibine indi...
...ve sonra kalktı. Marslılar ölen savaşçılardan kalanı taşıyorlardı.
Ve ben fark ettim ki, bir mucizeydi ama...
...kaçmıştım.
Üç gün boyunca, mültecilerle, değerleri eşyalarını kutularda...
...taşıyan evsizlerle dolu yollarda...
...ilerlemekle uğraştım.
Benim için değerli tek şey Londra'daydı.
Minik kırmızı tuğlalı evlerine vardığım vakit Carrie...
...ve babası çoktan gitmişlerdi.
Yıllar geçtikçe, yaz güneşi batıyor,
Ve karanlık günler git gide yaklaşıyor,
Kış rüzgarları daha da soğuk oluyor,
Ve sen burada değilsin.
Sonbahar gökyüzünde güneye uçan kuşları izliyorum,
Tek tek uzaklaşıyorlar...
Keşke ben de onlarla gidiyor olsaydım...
Ve sen burada değilsin...
Ağaçların arasından süzülen güneş gibi, Beni sevmek için geldin.
Melteme kapılmış bir yaprak gibi uçup gittin...
Sonbaharın altın sarısı günleri hep dolu doluydu,
Yılın bu vakitlerini çok severdin
O düşmüş yapraklara artık kimsecikler bakmıyor...
Çünkü sen burada değilsin
Ateş aniden, evden eve sıçradı.
İnsanlar panikleyerek kaçmaya başladı. Ben de aralarında sürüklenirken,
Carrie'siz, kaybolmuş ve amaçsızdım.
Sonunda, doğuya okyanusa doğru gitmeye karar verdim...
...tek kurtuluş umuduma: İngiltere'den kalkan gemiler.
Ağaçların arasından süzülen güneş gibi, Beni sevmek için geldin.
Melteme kapılmış bir yaprak gibi uçup gittin...
Hafif bir yağmur yağıyor...
Yorgun gözlerimden akan yaşları, gizlemek ister gibi...
Hayatım sonbaharda hep yarım kalacak
Çünkü sen burada değilsin
Covent Garden, Blackfriars ve Billingsgate'den geçerken
daha çok ve daha çok insan bu yorucu göçe katıldı.
Üzgün, yorgun kadınlar, gözleri yaşlar içinde tökezleyerek yürüyen çocuklar,
buruk ve kızgın adamlar, bir sürü zengin insan...
...dilencisiyle, serserisiyle yanyana.
Köpekler hırlıyor veya inliyordu. Atların yaraları köpük köpüktü.
Her yerde yaralı askerler vardı. Onlara da yardım eden kimseler yoktu.
Thames'i yok eden tripodlar gördük. Köprüleri...
...kağıtmış gibi, parçalıyorlardı.
Waterloo Köprüsü, Westminster Köprüsü, bir tane Big Ben'in arkasında belirdi.
Daha önce dünyanın tarihinde hiçbir zaman bu kadar çok insan
aynı anda acı çekmemiş, aynı anda taşınmak zorunda kalmamıştı.
Bu disiplinli bir yürüş değil, bir kaçıştı,
emirsiz, amaçsız... Altı milyon savunmasız...
...ve hazırlıksız insan paldır küldür kaçışıyordu.
Bu, insanlığın büyük hezimetinin ve...
...insanoğlunun toplu katliamının başlangıcıydı.
Büyük bir kalabalık beni, zaten ağzına kadar dolmuş bir buharlı gemiye doğru iteledi.
Gemide, güvendeki insalara imrenen gözlerle bakıyordum ki...
Carrie'm ile göz göze geldik.
Beni görür görmez, tıklım tıklım güvertede...
...kendine yer açmaya çalıştı.
Tam o anda, kalabalık onu gerilere doğru sürüklerken...
...son bir bakışını yakaladım.
Ağaçların arasından süzülen güneş gibi, Beni sevmek için geldin.
Melteme kapılmış bir yaprak gibi uçup gittin...
Sonbaharın altın sarısı günleri hep dolu doluydu,
Yılın bu vakitlerini çok severdin
O düşmüş yapraklara artık kimsecikler bakmıyor...
Çünkü sen burada değilsin
Gemi yavaşça ilerlemeye başladı, ama ufukta...
...bir savaş makinesinin sillueti göründü.
Bir tane daha, ve bir tane daha, tepelerin ve ağaçların...
...üstünden geçerek, denize doğru, buharlı geminin yolunu kapatacak şekilde ilerlediler.
Aralarında, sessiz, gri, zırhlı Thunderchild vardı.
Yavaşça, kıyı boyu ilerledi sonra korkutucu bir kükremeyle...
...tam gaz, bekleyen Marslılara doğru...
...ilerlemeye başladı.
Liman boyunca dizili...
küçüklü büyüklü gemiler vardı.
Buharlı gemi uzaklaşırken...
sanki yardım istiyor gibiydi.
İşgalciler kıyının onlara ait tarafından,
şüphesiz buharlı gemiyi görmüşlerdi.
İkisinin arasında konumlanmış,
bir tek Thunderchild vardı.
Hızla su üstünde ilerledi,
Bir yandan toplarını ateşliyordu,
Bir tane savaş makinesini,
...yanan metal parçacıklara dönüştürerek.
Zaferin gelmek üzere olduğunu hissederek
dudaklarımda bir gülümseme belirdi.
İnsanlar tezahürat etmeye başladı:
"Yürü be Thunderchild! Yürü Thunderchild!"
Marslılar siyah bir duman bıraktılar, ama gemi hızlanmaya devam etti,
bir tane tripodu yere indirdi.
Ardından diğerleri, ısı dalgalarını ateşlediler...
...ve Thunderchild'ın yürekli kalbini erittiler.
Kopan ipler, çatırdayan gövde,
Isı dalgaları gövdeyi deldi.
Kurtuluş umudumuz yok olurken,
Enkazın batmasını izledik,
Dumanlar azalırken,
Dalgalar arasında, bir enkaz...
Yavaş yavaş kayboluyor, elveda Thunderchild!
Elveda Thunderchild!
Elveda Thunderchild, child, child, child, child...
Duman ortadan kalktığında, buharlı gemi çoktan
ufuğa ulaşmıştı ve Carrie güvendeydi.
Ama Thunderchild yerle bir olmuştu, insanlığın zafer için son umudu
... ile beraber.
Kurşun renkli gökyüzü yeşil ışık huzmeleri ile doludyu. Silindir ve bir silindir daha...
...ve onlarla savaşacak kimse, hiçbir şey kalmamıştı.
Dünya, artık Marslılarındı.
Bölüm 2: Marslıların Kotrolünde Dünya
Ertesi gün, şafak alev kırmızısıydı. Amaçsızca...
...başka bir gezegenin garip ve korkunç yüzeyinde dolanıyor gibi dolandım.
Mars'a kırmızı görünümünü veren bitkiler...
...Dünya'ya da kök salmaya başlamıştı.
İnsanların Marslılara yenildiği gibi,
toprağımız da kırmızı otlara yeniliyordu.
Nerede bir su olsa, hemen orada kırmızı otlar biter...
...ve korkutucu, duymak bilmeyen bir hızla büyümeye başlar...
...suyun hareketini tamamen engeller ve...
...minik kırmızı bir hayvanmış gibi, yerde sürünerek...
...tüm ağaçları, çitleri her şeyi kaplardı...
...sürünür, sürünür, sürünür...
Derken bir kilise bahçesinde yere yığılı kalmış...
...bir rahip fark ettim.
Onu oracıkta, kırmızı otların merhametine bırakamazdım.
Adam gibi gömmeye karar verdim.
Nathaniel! Nathaniel!
Rahibin gözleri titreyerek açıldı. Canlıydı!
Nathaniel, kilisenin alevler içinde kaldığını gördüm. Sen iyi misin?
Bana dokunma!
Hey benim, Beth! Karın!
Hayır! Sen onlardan birisin: Bir şeytan!
Kendinde değil. - Yalan! Şetan'ın işaretini gördüm!
Ne diyorsun? - Gökyüzündeki yeşil ışıklar.
Onun zebanileri hep bizimleydi, kalbimizde, ruhumuzda...
...sadece ondan bir işaret bekliyorlardı. Ve şimdi dünyamızı yok ediyorlar!
Ama onlar Şeytan değil, onlar Marslı!
Gitmemiz lazım. - Bak, hala yıkılmamış bir ev...
...haydi Nathaniel gel, çabuk.
Eve girdik. Sonra siyah duman yayılmaya başlayarak bizi eve hapsetti.
Daha sonra bir savaş makinesi yol boyu ilerleyerek buhar üflemeye başladı.
Duman, siyah küle döndü.
Tanrım, bize yardım et!
Şeytanın sesi duyuldu!
Dinle, yakınımıza geldiğini duyuyor musun...
...günahkarları ararlarken?
Korkumuzla ve, içimizdeki...
...kötülüklerle beslenirlerken?
Şeytan'ın yarattıklarından ödümüz koparken...
...zebaniler geldiğinde, ölü olsaydık çok daha iyi olurdu!
Yine de yaşamaya değecek bir şeyler olmalı...
Yine de denemeye değecek bir şeyler olmalı...
Hatta ölmeye değecek bir şeyler bile olmalı...
Eğer birimiz pes etmeden durabilirsek...
Hepimiz için bir umut vardır.
İnsanlık, insanlık ruhu için...
Bir zamanlar, gözümü kırpmadan inandığım günler vardı...
...gerçek ve sevginin gücünün...
...insanlığı kurtaracağına.
Söyle bana, sevgi nasıl bir silahtır, iş savaşa gelince?
Ve gerçek nasıl bir koruma sağlar, karşındaki Şeytan olunca?
Yine de yaşamaya değecek bir şeyler olmalı...
Yine de denemeye değecek bir şeyler olmalı...
Hatta ölmeye değecek bir şeyler bile olmalı...
Eğer birimiz pes etmeden durabilirsek...
Hepimiz için bir umut vardır.
İnsanlık, insanlık ruhu için...
İnsanlar seni sevdi ve sana güvendi, yardım için sana geldi...
Uyarmadım mı onları böyle olacak diye? Tetikte olun, dedim...
...çünkü Kötü Olan asla dinlenmez.
Şeytan çıkaralım dedim! Ama beni dinlemediler...
...içlerindeki zebaniler büyüdü, büyüdü...
...Şeytan olarak Dünya'yı yokedin sinyali verene kadar.
Hayır Nathaniel, hayır Nathaniel.
Hayır Nathaniel, hayır, yaşanacak bir şeyler olmalı
Alışık olduğumuz hayatı, sevgiyi...
...kurtarmanın bir yolu olmalı.
Hayır Nathaniel, hayır, yaşanacak bir şeyler olmalı
Kaybettiğimiz ışığı bulmanın...
...bir yolu olmalı.
Artık toprağımıza karanlık çöktü...
...ve dualarınız bizi kurtaramaz.
Aptallar gibi, Tanrının bize verdiği ruhumuzun kontrolünü...
...şeytanın almasına izin verdik.
Hem de, kurbanlık koyunlar gibi, önüne sunduk.
Zebaniler geldiğinde, hayatta kalanlar ölenlere imrenecek!
Yaşamaya değecek bir şeyler olmalı.
Hayır, hiçbir şey yok!
Denemeye değecek bir şeyler olmalı. - Ben inanmıyorum.
Hatta ölmeye değecek bir şeyler bile olmalı...
Eğer birimiz pes etmeden durabilirsek...
Hepimiz için bir umut vardır.
İnsanlık, insanlık ruhu için...
İyilik ve merhamet denilen şeyleri unut. Onlar çoktan gitti.
Uyarmadım mı onları? Dua edin, dedim!
Şeytan'ı yok edin dedim. Dinlemediler!
Dünyayı kurtarabilirdim. Ama şimdi çok geç...
çok geç!
Hayır Nathaniel, hayır Nathaniel.
Hayır Nathaniel, hayır, yaşanacak bir şeyler olmalı
Alışık olduğumuz hayatı, sevgiyi...
...kurtarmanın bir yolu olmalı.
Hayır Nathaniel, hayır, yaşanacak bir şeyler olmalı
Kaybettiğimiz ışığı bulmanın...
...bir yolu olmalı.
Aman Tanrım! Bir silindir, evin tepesine indi.
Ve biz hemen altındayız, çukurda.
Marslılar tüm geceyi yeni bir makine yapmakla geçirdiler.
Kıskaçlı kolları olan, kocaman örümcek gibi bir makineydi...
...ve onun da bir içinde bir Marslının olduğu bir gövdesi vardı.
Dışarıda, makinenin birkaç insanı kovalamasını izledim.
İnsanları kıskaçlarıyla sertçe yakaladı ve arkasındaki dev...
...metal girintiye fırlattı.
Beth? Ölmüş.
Molozların altında kalmış. Neden?
Şeytan! Neden kendinden birinin canını aldın?
İnsan oğlunda lanet var. Her şeyi bırakmamız lazım artık...
...Şeytan'a insanlığın ruhunu ele geçirmesine izin vermeliyiz artık.
Tozlu ve karanlık hapishanemizde vakit ilerlerken...
rahip sürekli şüpheleriyle cebelleşip durdu.
Feryat figan bağırışları ikimiz için de ölüm riski oluşturuyordu. Acınası bir haldeydi.
Dokuzuncu gün, Marslıların yediklerini gördük.
Yeni makinelerinin güvertesinde, yaşayan insanların taze kanlarını...
...çekiyor ve kendi damarlarına enjekte ediyorlardı.
Aaah! Bu bir işaret! Bana bir işaret verildi!
Yok edilmeleri gerekiyor ve bunu yapmak üzere ben seçildim!
Onlarla yüzleşmeliyim, hemen şimdi! - Hayır rahip, hayır!
Bu makineler farklı bir formda görünen Şeytan'dan fazlası değil.
Onları dualarımla yok edeceğim.
Onları kutsal haçımla yakacağım. Onları...
Yıkık pencere aralığında bir Marslının meraklı gözleri belirdi.
Ve tehditkar kıskaçlarıyla, odayı taramaya başladı.
Rahip'i aşağıya, bodruma doğru sürükledim.
Marslının bodrum kapısına yaklaştığını duyabiliyordum.
Karanlıkta, kıskacın eşyalara, duvarlara, kömürlere...
dokunduğunu görebiliyordum.
Ve daha sonra, botuma dokundu. Nerdeyse bağırıyordum.
Bir süre sessizlik oldu, daha sonra bir ses, bir şey tuttu:
Rahip!
Yavaş ve keskin hareketlerle, baygın vücudu sürüklendi, gitti...
Ve benim bunu önlemek için, yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
Pencere aralığına doğru süründüm ve dışarı baktım.
Marslılar ve makineleri gitmişti!
Titreyerek, kendime bir tümsek yaptım, ve tırmanarak dışarı çıktım:
Görünürde tek bir Marslı yoktu.
Gün ışığı, günlerce hapis kaldıktan sonra göz kamaştırıyordu...
...ve gök masmavi parlıyordu.
Zeminin her bir metrekaresi kırmızı otlar ile kaplıydı...
Ufak bir esinti... ve oh, açık havanın tazeliği.
Tekrardan, Londra'ya doğru yol almaya başladım. Köylerden...
...kasabalardan geçiyordum hepsi yıkılmış, tamamen sessiz...
...ve terk edilmiş.
İnsanoğlunun hükümdarlığı hızla ve hiç hatasız sona erdirilmişti...
...tamamen beyinden oluşan bu yaratıklar tarafından.
İnsanı oluşturan karmaşık sistemler olmaksızın...
...kendilerine ihtiyaç duyduklara şeye göre vücut tasarlıyorlardı.
Hiç yorulmuyor, hiç uyumuyor ve acı çekmiyorlardı.
Kendi gezegenlerini bakteriden, ateşin ve hastalıkların kökeninden, temizlediklerinden beri...
...çok uzun süreli yaşıyorlardı.
Dur! Oraya giden kim? - Şey, bir arkadaş...
Defol git, burası benim toprağım.
Senin toprağın? Nasıl yani?
Bir dakika... O sensin! Maybury Hill'deki adam!
Aman Tanrım, topçu! Senin yandığını düşünmüştüm.
Ben de senin boğulduğunu düşünmüştüm. - Hiç Marslı gördün mü?
Her yerdeler... Bitmiş haldeyiz. - Öyle pes edemeyiz.
Tabii ki edemeyiz. Artık savaşmaya başlamanın vakti geldi.
Onlara karşı değil, çünkü kazanamıyoruz.
Artık, hayatta kalmak için savaşmalıyız.
İnanıyorum ki başaracağız. Bir planım var.
Kendimiz için yepyeni bir dünya inşa edeceğiz.
Hey, bizi gördükleri anda öldük, değil mi?
O halde yeni hayatı öyle bir yerde kuracağız ki, bizi asla bulamayacaklar.
Nerede biliyor musun? Yer altında.
Aşağıyı bir görmelisin. Yüzlerce kilometrelik kanalizasyon,
yağmurlardan sonra yaşanabilir ve temiz, karanlık, sessiz ve güvenli.
Sıfırdan başlayıp evler ve her şeyi inşa edebiliriz.
Ve yer altında yaşamanın neyi kötü ki?
Yukarıda yaşamanın da çok öyle şahane bir yanı yoktu, fikrimi sorarsan.
Şöyle bir etrafına bak, dünyanın geldiği hale.
Sirkteymişiz gibi, hala mantıklı da gelmiyor.
Belki tüm bu kötülüklerden, iyi bir şeyler doğacak.
Cesur, yepyeni bir dünya, bir grup çalışkan insan tarafından yaratılan.
Başlayacağız... En baştan başlayacağız!
En baştan! En baştan! En baştan!
Dükkanlar, hastaneler ve barakalar inşa edeceğiz...
...burunlarının dibine, hemen ayaklarının altına....
İhtiyacımız olan her şeyi: Bankalar, hapishaneler ve okullar.
Kitap ve eşya toplamak için araştırma gezileri düzenleyeceğiz...
...ve senin gibi adamlar çocukları eğitecek.
Şiirler ve zırvalar değil; bilim!Böylece gereken her şeyi çalıştırabileceğiz.
Köyler, kasabalar inşa edeceğiz ve...
...kriket oynayacağız!
Hey, belki bir gün bir savaş makinesi bile geçiririz, ha?
Kendimiz için bir tane yapmayı keşfederiz ve, GÜM!
Temizleme sırası bize gelir!
WHOOSH! Kendi ısı dalgamızla! WHOOSH!
Ve kaçacak, ölecekler, kendi oyunlarında yenilecekler...
...insanlık tekrar öne geçecek.
Şimdi, insanlığın liderliği tekrar hızla yükleliyor.
Şüphesye yer yok, bir şansımız var...
...geçmişin küllerinden çok daha iyi bir gelecek yaratmak için.
Cesur, yepyeni bir dünya, bir grup çalışkan insan tarafından yaratılan.
En baştan başlayacağız!
Bak, insanlar özgür doğar ama hemen sonra köleleştirlir....
...mezara kadar peşimizi bırakmayan kurallar ile.
Zayıflar yarı yolda pes edecek, sadece güçlüler kalacak...
Cesur, yepyeni bir dünyada, bir grup çalışkan insan tarafından yaratılan.
En baştan başlayacağız!
Neler olacağını ben yazmıyorum.
Ben, ben, yapamam zaten...
Ama insanlık hayatta kalacaksa, hala canlı insanlar varsa,
...yeni bir dünya inşa etmek zorundalar.
Ve bu, seninle benimle başlayacak! EVET!
Neler olacağını ben yazmıyorum.
Ben, ben, yapamam zaten...
Ama insanlık hayatta kalacaksa, hala canlı insanlar varsa,
...yeni bir dünya inşa etmek zorundalar...
...zorundayız, geriye kalan insanlar...
Yoksullukları, nefreti ve yalanları bir düşün.
Ve hepsinin yok oluşunu hayal et.
Yavaşça küllerinden, Anka Kuşu tekrar doğacak...
Cesur, yepyeni bir dünyada, bir grup çalışkan insan tarafından yaratılan.
En baştan başlayacağız!
Zamanında çok sevdiğin o dünyaya tekrar bir bak
Bu hükümdarlığa bir elveda de!
Cennet olmayabilir ama en azından cehennem de değil:
Cesur, yepyeni bir dünya, bir grup çalışkan insan tarafından yaratılan.
Başlayacağız... En baştan başlayacağız!
En baştan! En baştan! En baştan!
Bir planım var!
Görmüyor musun?
Uygarlık tekrar başlıyor! İkinci bir şans!
Heh- kıyıya kadar, bir tünel ve tren yolu bile yaparız,
tatillerde de oraya gideriz!
Senin benim gibi insanları kimsecikler durduramaz.
Ben şimdiden bir başlangıç yaptım.
Gel, ve bir bak bakalım.
Bodrumda, ancak on metre uzunluğunda bir tünel vardı.
Kazması bir haftasını almıştı.
O kadarlık kazıyı ben bir günde yapabilirdim. O anda hayalleri...
...ile yapabilecekleri arasında farkı gördüm.
Çalıştıktan sonra, bir arkadaş görmek iyi.
Ben dinlenmeye hazırım. Bir içkiye ne dersin, ha?
Şampanyadan aşağısı kesmez. Patron benim.
İçtik, daha sonra kart oyunu oynamak konusunda ısrar etti.
Türümüz tükenmemin eşiğindeyken ve tarifsiz...
...korkunç bir son bizi beklerken biz harbici harbici kart oynadık.
Sonra, planlarını anlatmaya devam etti. Bu ara gecenin mavisinde alevleri...
...parlayan kırmızı otları...
...uzaktan geçen tripod figürlerini gördüm ve kadehimi masaya koydum.
Kendimi türüme ihanet ediyormuş gibi hissettim...
...ve bu garip hayalperesti kendi haline bkırakıp gitmem gerektiğini biliyordum.
Şöyle bir etrafına bak, dünyanın geldiği hale.
Sirkteymişiz gibi, hala mantıklı da gelmiyor.
Belki tüm bu kötülüklerden, iyi bir şeyler doğacak...
Euston yolunda bir düzine ölü vardı,
silüetleri siyah dumandan dolayı zor seçiliyordu.
Hiç hareket yoktu, evler kitli ve boş, dükkanlar kapalıydı.
Ama yağmacılar çoktan şarap ve yiyecekleri çalmıştı.
Bir kuyumcunun kaldırımına, birkaç altın zincir ve...
...bir saat yayılmıştı.
Durdum, sesin geldiği yere doğru baktım.
Görünen oydu ki evlerden oluşan koca bir çöl, kendine ses...
...bulmuş gibiydi.
Perişan çığlık kafamın içinde yer etti.
Kendimi çok umutsuz hissettim.
Aşırı derecede yorgundum, ayaklarım ağrıyordu, açtım, susuzdum.
Neden bu ölüler şehrinde tek başıma dolanıyordum?
Londra siyah kefeni içinde haraketsizken ben niye hayattaydım?
Bir sokaktan diğerine geçerken kendimi dayanılmaz derecede yalnız hissettim...
...acılı çığlık sesine doğru giderken...
Primrose Hill'deki ağaçların üstünde...
...ulumanın geldiği savaş makinesini gördüm.
Regent's Kanal'ını geçtim.
İkinci makine oradaydı, ayakta, ama ilki kadar hareketsiz.
Aniden, ses kesildi.
Perişanlık, yapayalnızlık dayanılamaz hale geldi.
Ses varken, Londra yine hayatta gibiydi.
Şimdi o da gitmişti ve geriye kalan tek şey...
delirtici bir sessizlikti.
Yukarı baktım ve üçüncü makineyi gördüm.
Diğerleri gibi o da, ayakta ama hareketsizdi.
Çılgın ama kendimden emin bir kararım vardı: Canımı şu anda hemen buracıkta...
...Marslılara verebilirdim.
Savaş makinesinin önüne çıktım. Bir sürü siyah kuşun...
...makinenin güvertesinin etrafında turladığını gördüm.
Yol boyunca koşmaya başladım. Korkmuyordum, sadece...
...mütiş heyecanlıydım. Tepeye, hareketsiz yaratığa...
...doğru koştum.
Güverteden dışarı doğru kırmızı parçacıklar sarkıyordu...
...ve aç kuşlar onları yiyorlardı!
Primrose Hill'in zirvesine tırmandım.
Marslıların kampı altımda kalıyordu.
Büyük bir alan, güçlü makinalar ve içerisinde...
...ölü Marslılar. İnsanlığın tüm gücünü...
yerle bir eden uzaylılar, Dünya'daki en aciz...
...yaratığa yenildiler: Bakteri.
Minicik, görünmez, bakteri.
İşgalciler, kanımızı içer içmez...
...mikroskopik müttefiğimiz bakteriler, onlara saldırdı.
O andan itibaren ayvayı yemişlerdi.
Sıkıntı dolu günler bitmişti.
Ülke boyunca yayılmış umutsuz,
lidersiz, aç insanlar...
...gemilerle gitmiş binlerce kişi ve benim en değerli varlığım...
...artık geri dönebilirdi. Hayat kaldığı yerden...
...devam etmeye başlayabilirdi.
Hayat normale dönünce, Mars'tan başka bir
saldırı gelmesi olasılığı uluslararası bir sorun halini aldı.
Gezegenimiz güvende miydi, yoksa bu kısa süreli bir zafer miydi?
Belki uçsuz bucaksız uzaydakiler, derslerini almışlardı...
...ya da belki de başka bir fırsat için bekliyorlardı.
Belki de gelecek bize değil, Marslılara aitti.
İyi görünüyor, iyi gidiyor, NASA Pasadina'da...
...güzel fotoğraflar alıyoruz.
Uzay gemisi Mars'a hedeflenenden 28 kilometre uzakta iniş yaptı.
Burada olağan üstü bir coğrafyaya bakıyoruz...
...birçok tip kayadan oluşan.
Kırmızı, mor... Hey şuna ne dersin Burmuda?
Fantastik. Hey, şu kumul alana bak!
Hey, bir saniye, yerinde kal sinyali alıyorum.
Gemilerden bir tanesiyle iletişimi kaybettim. Burmuda, sende sinyal var mı?
Hayır, bağlantı koptu. Burda büyük bir toz kitlesi kalktı.
İkinci gemiyi de kaybettim. Problemimiz var.
Tüm iletişim koptu Pasadina. Belki anten'in...
O parıltı neydi? Gördün? Mars'tan gelen yeşil bir parıltı.
Arkasında bir takım yeşil izler bırakıyor. Yaklaşıyor.
Gördün mü Burmuda? Cevap ver Burmuda!
Houston, cevap ver! Neler oluyor?
İzleme istasyonu 43 Canberra, cevap ver Canberra!
İzleme istasyonu 63, beni duyuyor musunuz Madrid?
Beni duyan var mı? Cevap verin!
Cevap verin!
Çeviri: UBenzer http://www.ubenzer.com/